Toerist deel 2: Flanders Fields zum velo

Koeien aan het genieten van een zonnige eerste Augustus

Oorlog, wie houdt er niet van. En geen grotere oorlog dan de Grote Oorlog natuurlijk. Zoals eerder vermeld werd op de terugweg naar Gent besloten om de volgende dag naar Ieper te gaan. In een sublieme combinatie van sportiviteit en geldgebrek werden hiervoor de fietsen van stal gehaald. Een beetje zoals in de Eerste Wereldoorlog zelf, werd de fietstocht vrolijk en vol bloeddorst aangevat. Gewapend met een A4 kaartje van West-Vlaanderen, waarop niet veel meer was af te leiden dan dat onze provincie grenst aan Frankrijk en Nederland, en de vage gedachte om "richting Dadizele en dan zien we wel" te fietsen, gingen we op pad met als bestemming Passendale.
Ik moet zeggen de streek rond Kortrijk is toch niet zo fameus, helemaal volgebouwd, toch zeker tot je Wevelgem of Heule voorbij bent. Maar eens de echte boerenbuiten bereikt was het wel aangenamer. In Tyne Cot waren we blijkbaar een van de eerste bezoekers van een nieuw museum(pje) dat 2 weken voordien door de Queen was ingehuldigd.
In Ieper zelf is naast de Menenpoort en de grote markt niet zo veel te zien, aangezien het Flanders Fields museum 7,50 euro per persoon kost en er geen studentenkorting is, het duurste museum van gans de week. Uit stil protest ben ik er dan maar niet binnengegaan, dan wil een mens eens leren uit de fouten van onze voorvaderen...
Na een dagje fietsen was ik behoorlijk moe maar voldaan door deze ongebruikelijke spontane sportieve activiteit en ook lichtelijk verbrand door een ganse dag in de flakke zon te rijden. De volgende dag sprong ik op de trein naar Antwerpen, daarover later meer.

Menenpoort

Tyne Cot (althans een deeltje ervan)